Travel Journal

In San Pedro de Atacama

(Wednesday 14 March 2012) by Louisb
Zaterdag 3 Maart - Zondag 4 Maart 2012. Busreis en op de fiets van+
Copiapo - Caldera 103 km. Totaal 3886 km.
Zaterdag om 2130 uur vertrekt de bus richting Copiapo. Om 08.30 uur op Zondag 4 Maart sta ik uitgeslapen bij het busstation. Fiets opladen en gaan. Vanuit de bus het laatste uur al een beetje een indruk kunnen krijgen van de omgeving. Rotden, zand en veel heuvels. De woestijn komt er nu echt aan. Het is ongeveer 18 graden als ik mijn fietsdag begin. Als ik rond 15.00 uur de gemeente Camping in Caldera opfiets is het 28 graden Een heerlijk fietstemperatuurtje. Ik sta niet al te ver van de pacific Ocean met mijn tentje. Ik heb vandaag mijn geluksdag denk ik. Want vanaf morgen is de Camping gesloten. De vakanties zijn hier voorbij. Alleen bij bijzondere gelegenheden gaan ze dan open.

Maandag 5 Maart 2012. Caldera - National Park Pan de Azucar 135 km. Totaal 4021 km.
36 graden, hoger komt de thermometer vandaag niet. Gelukkig een briesje uit het westen. Vandaag weer door een fantastisch landschap gefietst. Het eerste deel langs de Pacific met rechts afwisselend, Zand, grote graniet rotsen en natuurlijk de bekende heuvels. En elke keer van zeeniveau naar zo,n 150 meter hoogte. Vermoeiend maar ook wel weer afwisselend met een fijne afdaling. Vanaf Chanaral alleen nog maar droogte en zand. Na zo,n 20 km moet ik omhoog tot 750 meter. Behoorlijk pittig bij deze temperatuur. Links en rechts van de PanAmericana Zand,zand,zand. Ik stop bij een nationaal park. Tentje opzetten koken en slapen. Er zijn geen douches. Ook geen water trouwens.

Dinsdag 6 Maart 2012. Nationaal park - Taltal 104 km. Totaal 4125 km.
De omgeving wordt meer woestijnachtig. Niet met geel ,maar met bruinrood zand en veel rotsen. Hier en daar een cactus, maar allemaal erg klein. De PanAmerican is hier grootdeels nieuw geasfalteerd. Geen 4 baans maar een 2 baans weg. Maar gelukkig met brede vluchtstroken. Redelijk veilig . Ook vandaag weer enkele heuvels tot 900 meter moeten overwinnen. En natuurlijk regelmatig drinken. Ik heb nu zo,n 5 1-2 liter water bij me. Op en aan de fiets hangen. Als de mogelijkhjeid zich voordoet alles direct aftoppen. Vandaag was die mogelijkheid er 2 keer. De kaart vanaf nu maar wat beter bestuderen, voordat het mis gaat. Soms staan er op de kaart wel dorpjes, maar die blijken dan niet meer te bestaan, of het zijn plekken waar vissers hun boten hebben liggen. Dus geen winkeltjes of drinkwater. En af en toe is er bij een afslag of kruising een klein restaurantje. Het stelt niet veel voor, maar je kunt er koffie kopen en een broodje. En natuurlijk je flessen vullen. Kamperen die ik aan de Beach. Op een gemeente Camping.

Woensdag 7 Maart 2012. Taltal -Paposo 116 km. Totaal 4241 km.
Laat gestart ivm ochtendmist. De bergen zijn niet meer dan 1000 meter verwijderd van de Ocean.
De weg loopt dan de ene keer op zeeniveau en de ander keer zo,n 150 meter erboven. Wel met mooie vergezichten. De golven zijn hier behoorlijk hoog, en het is prachtig om ze te zien stukslaan op de rotsen of op de stukken prachtige beaches. En er is helemaal niemand. Na 80 km genieten kom ik in het dorpje Paposo, ondertussen is de mist natuurlijk al lang verdwenen. De temperatuur loopt op tot 32 graden. Na Paposo moest ik klimmen tot 1200 meter. Een goede 13 km, dat is dus best wel pittig. Maar daar was ik er nog nioet mee. Het volgende stuk liep vals plat omhoog tot 1600 meter.
Toen heb ik maar beskoten om mijn tent oop te zetten, midden in de woestenij. Water om te drinken en eten te maken. Toen de duisternis inviel genoten van een prachtig heldere sterrenhemel.

Donderdag 8 Maart. Paposo - Antofagasta 132 km. Totaal 4373 km.
Heerlijk geslapen. Vroeg gestart ivm de warmte. De weg bleef oplopen tot 2100 meter. Daarna een keer of 8 , 200 meter naar beneden en vervolgens weer omhoog. Links en rechts van de weg alleen woesternij. Er groeit hier ook weinig. En dieren zie ik niet. Zelfs geen vogels.
Raar eigenlijk. Ongeveer 29 km voor de afslag naar Antofagasta ging het weer bergaf. van 2150 naar 500 meter hoogte. Dat gaat lekker. Voor de afslag koffie gedronken bij een tankstation. Iets anders was er niet. Daarna weer naar beneden, naar zeeniveau. Antofagasta is een havenstad, groot geworden als overslaghaven voor kopererts. Na lang zoeken een Hospedaje gevonden. Ik blijf hier 2 nachten, want de spaken van mijn achterwiel moeten aangespannen worden. Het wiel begint een beetje te slingeren en te kraken. En natuurlijk na dat wildkamperen mijn was doen en zelf lekker onder de douche.
Vrijdag 9 Maart 2012. Antofagasta. Totaal 4373 km.
Vandaag het wiel naar de reparateur gebracht. Daarna een ronde door de overigens redelijk grote stad(300.000 inwoners) gelopen. Eigenlijk is het niet te doen. Het is hardstikke warm-benauwd hier. Dat komt vooral omdat de stad vanaf de Oceaan direct tegen de 1000 meter hoge bergen is gebouwd. De warmte blijft hangen op die manier. Hier echter geen ochtendmist. wel wordt het 38 graden. Een paar uur lang Siesta houden is niet verkeerd. In de avond begint de stad dan ook weer te leven.Om 2200 uur is het nog steeds 28 graden. Het is behoorlijk druk in de straten. Veel kleine winkeltjes en veel marktkraampjes, waar vanalles, vooral veel prullaria te koop is.

Zaterdag 10 Maart 2012. Antofagasta - Salar de Pampa Blanca 125 km. Totaal 4498 km.
Wat een hitte, 42 graden en midedn door de Atacama woestijn. Hier zijn ze de 2 baans PanAmericana aan het verbreden naar 4 baans. Alleen hebben ze de strepen en de vangrails nog niet aangebracht. dat betekent dus , gesloten voor het verkeer. Ik heb dus vele kilometers lang mijn eigen fietspad, wel een beetje overdreven breed, maar daar mag ik niet over klagen. Onderweg krijg ik van de wegwerkers verschillende malen koud water aangeboden. je merkt dan gelijk dat dit mensen zijn die weten wat het is om te werken, (fietsen) in deze woestijnhitte. Het is echt droog hier, geen plantje te zien en geen dieren of vogels. Akelig leeg. Af en toe kom ik langs een oude, verlaten kopermijn. Vaak ligt er een verlaten en vervallen dorpje bij in de buurt. Maar wederom, ze staan wel als dorp op de kaart, maar er is niets te koop.
Vanaf Antofagasta eerst 500 meter omhoog a 10%. En tot aan het eind van de fietsdag kom ik op 1400 meter hoogte. Morgen en de komende dagen zal het zeker nog hoger gaan. Goede oefening voor de hoge Andes. Gelukkig onderweg 2 plaatsen om te rusten in de schaduw. Na zo,n 70 km in Baquedane en na 100 km bij een tankstation in Carmen Alto.
Ik heb ondertussen mijn drinkvoorraad uitgebreid naar 7 liter. En het is nodig. Omdat ik soms in de woestijn kampeer moet ik wel kunnen koken. En je weet niet of er de volgende dag binnen korte afstand water is te krijgen.Drinken is belangrijk, maar een warme hap in de avond ook. Daarnaast sleep ik meestal een 10 tal broodjes met me mee. Chile is een land waar je in de dorpjes bijna geen normaal brood kunt kopen. Alleen broodjes dus. Na 125 km zet ik mijn tent op, op de Salar de Pampa Blanca. Eten koken, wat lezen, genieten van de omgeving en de heldere sterrenhemel en lekker slapen.
Zondag 11 Maart 2012. Pampa Blanca - Calama 100 km. Totaal 4598 km.
Wat later gestart, toen ik wakker werd was het nog donker. Even nog lekker omdraaien en toen was het al 9 uur. Op een of andere manier loopt het vandaag niet. Inpakken en oppakken van de fiets gaat moeizaam. opstarten gaat slecht. De temperatuur is 40 graden, misscien komt het daardoor.
Onderweg 2 lange rustpauzes gehouden, als het toch niet loopt kun je in ieder geval genieten van de omgeving. Alleen de schaduw is een probleem. Die is er namelijk niet in de woestijn. En bomen en struiken zijn er al helemaal niet. De 1e rust in de woestijn, petje op en rustig blijven. De 2e rust was in een klein gehucht, veel schaduw en eten en drinken voldoende. Eerst de flessen gevuld en daarna pas wat kopen. Hier is alleen flessenwater te koop. De prijs is 3 keer zo hoog als in een normaal dorp waar alles te krijgen is. Hier is ook geen drinkwaterleidingnet. Rond de late namiddag fiets ik in een gat. Pang en de achterband begeeft het. Een grote scheur over de breedte van de band. Hier kan ik dus niet mee verder fietsen.
Fiets afladen, wiel eruit en eerst maar eens goed bekijken en overdenken. Nieuwe binneband erin en de scheur in de buitenband provisorisch van binnenuit verstevigen. Band rustig oppompen en proberen te fietsen. Dat gaat dus niet. Er komt te veel druk op de buitenband te staan. Lopen dus maar. Proberen een auto te laten stoppen, die mij mee wil nemen. Maar ja, het is zondag en welke malloot gaat er nou voor zijn plezier door de woestijn rijden. Weinig kans dus. Maar toch. na zo,n 2 uurtjes wandelen stopt er een pick-up truck. Leuke naam eigenlijk. Ze brengen me naar een motel in Calama. Hardstikke gaaf. En bedankt. Hoewel het wel wat kost noek ik maar voor 2 nachten, want ik moet nog maar zien of ik hier een fatsoenlijke buitenband kan kopen.
Eerst maar lekker douchen, een bak koffie en slapen.
Maandag 12 Maart 2012. Calama. Totaal 4598 km.
Ontbijt inclusief, en natuurlijk van alles dat ik normaal niet elke ochtend eet. Daarna naar een fietsenmaker op zoek. Niet al te ver hoeven lopen. Bij een oud baasje mijn probleem voorgereden en verteld wat ik allemaal nog wilde fietsen. Hij vond het allemaal prachtig en vertelde in redelijk Engels dat hij vroeger aan wielerwedstrijden in Chile had meegedaan. Een behoorlijke amateur in dit land. Hij liet zelfs wat oude foto,s zien waar hij in tenue opstond. Maar een band had hij niet. Maar iemand kon er wel 1 meenemen vanuit Antofagasta. Maar die komt vanmiddag pas. Okee, maar krijg ik dan wel een kwaliteitsband?? Jaja, Schwalbes hebben ze niet, maar ik zorg ervoor dat er een goede band komt, zegt het baasje tegen me. Nou afwachten maar. Om de tijd te doden maar door het dorp gewandeld. Een typisch Chileens dorpje dat bestaat van de mijnbouw. En ze hebben zelfs een winkel Mall. Met wel 6 winkels, waaronder een Jumbo Supermarkt. Haha.
In de namiddag mijn buitenband opgehaald, van de kwaliteit kan ik nog niets zeggen, maar ik heb er weinig vertrouwen in. We zullen zien.
Eerst maar eens in elkaar zetten , slapen en morgen weer verder op de fiets.

Dinsdag 13 Maart 2012. Calama - San Pedro de Atacama 106 km. Totaal 4704 km.
Wat een tocht. Met angst en beven de eerste kilometers gereden. En regelmatig naar de achterband kijken. 106 km is niet eens zo ver, maar het gaat tot 25 km voor San Pedro omhoog tot 3300 meter. Dus vandaag meer dan 1000 meter klimmen. De vergezichten zijn prachtig. De Hoge Andes is door het heldere weer goed te zien. En het lijkt allemaal dichtbij te zijn. Wederom 35 graden. veel drinken dus. Na 2 keer een korte afdaling en klim daal ik af tot in San Pedro de Atacama. tot op 2440 meter precies. San Pedro is een echt woestijndorp. Hier heeft men zich vooral toegelegd op de toerist. Door allerlei dagtochten te organiseren, naar ongeveer 20 verschillende bezienswaardigheden verdient men een volgens mij, goede boterham. Daarnaast kun je meerdaagse jeepsafaries doen en je kunt ook nog naar de El Tatio Geisers.Nou ik houd het bij mijn fiets, en de geisers, daar kom ik hopenlijk toch langs. Volgens locals is het pad naar het Noorden namelijk erg slecht, ik besluit dan ook om morgen eerst meer info in te winnen en zelf een stuk naar het noorden te fietsen (zonder bepakking)
Eerst maar eens lekker pasta koken en lekker slapen.

Woensdag 14 Maart 2012. San Pedra de Atacama. 60 km. Totaal 4764 km.
Vandaag op de fiets zonder bepakking, alleen met water en een paar boterhammen. Het is wedrom warm. De rit gaat naar het Noorden, richting Geisers El Tatio. Ik heb zo,n 30 km richting Noord gefietst, het pad is een redelijke rippio weg. Stukken beter dan de Caratera Austral. Ik besluit dus om te keren en morgen met bepakking de tocht voort te zetten. Het enige nadeel is dat ik na 20 km al op 3000 meter hoogte zat. De moeilijkheid is dus niet het pad, maar het hoogte verschil. Geisers El Tatio ligt op ongeveer 4400 meter. Dat is de moeilijkheid.
Voor mezelf moet ik dat in 2 dagen kunnen halen. Ook al gezien de watervoorraad moet dat gaan.
Ik zie wel. Na terugkomst even voorbij bij de carabinierie. Hier even gevraagd hoe het zit met de stempels voor de grensoverschrijding. Nou dat zit wel goed, ik kom in het Noorden nog langs een chileense Grenspost. Vervolgens nog even gevraagd hoe het zit met het rippio pad verder naar het noorden. Volgens een goed engels sprekende Sergeant is het met de fiets wel te doen. Wel zwaare maar te doen. Ik ben overtuigd. Morgen ga ik naar het Noorden.
Voor de verdere uurtjes lekker onderuit, eten en vroeg slapen.

  • droge bedoening by henk te kronnie
  • BBB by Rinus en Ineke
  • klimmen by je zusje
  • Woestijn by Leo en Nienke
  • good luck by Garderen
  • hoog en droog by Silvio


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active